Sevimliyim çünkü.
Biliyor musunuz? Benim bir arkadaşım var. Tabi ki var. Ben onların gözünde ‘çok konuşan, sevimli kız’ım. Çok konuşan dedim ama sadece arkadaşlarımla konuşurum. Bir şeyi anlatmaya başladım mı, başka şeyler de gelir aklıma, susturamazsınız beni.
Yabancıların karşısında ise ağzımı açmam, tek kelime alamazsınız ağzımdan. Kabuğuma çekilirim. Sanırım ürkütücü biriyim biraz… Yok, yok tanısanız bayılırsınız bana. Şaka yaptım. Bayılmazsınız ama seversibiz belki.
Sevimliyim çünkü.
Belki…?
- Belki… biraz ilgiye muhtacımdır.
- Belki yalnız olmamalıyımdır.
- Belki de insanların bana biraz daha sabır göstermesi gerekiyordur.
Aslında bilmiyorum ama benim bir şeylere ihtiyacım var…
- Belki de bana insan gibi davranılması gerekiyordur.
Saygı mı? O da ne?
İnsanları severim aslında. Yok, sevgi değil bu sanırım, daha çok… saygı. Evet, evet saygı duyuyorum ben insanlara. Varlıklarından dolayı elbette. Yaşayan her şeye saygı duymayı öğrendim ben çünkü. Ama, şöyle bir gerçek var ki, benim yaşımdaki insanlar, diğer insanlara karşı saygıda bulunmazlar. (genel olarak konuşuyorum) Çünkü yaşıtlarım dediğim insanlar bunu anlayamıyorlar. Bana karşı söylenen sözlere bir şey demiyorum, susuyorum, saygıdan. Anlamaz ama onlar. ”Saygı mı? O da ne?” derler ve yenildiğim için susuyorum zannederler, daha çok konuşurlar. Onlar da öğrenecekler saygıyı AMA zamanla…
Ben kim miyim? Bir kız işte… Öylesine, sıradan biri. Beni gerçekten görmezsiniz bile, gözünüze takılmam aslında. Birkaç ceketim var mesela okul kıyafetlerimin üstüne giydiğim. Ceketlerimin kapşonları da var, evet. O kapşonlarla yüzümü saklıyorum. Ha, yanlış anlamayın, çirkinliğim yüzünden saklanmıyorum. Zaten çirkin de bulmuyorum kendimi. Başkalarından ve benim hakkımda söylenenlerden saklanmaya çalışıyorum. İşe yarıyor mu? Hayır. Tabiki de, hayır.
Açıkladığım gibi bana ‘ruh hastası’ deniyor. Bundan şikayetçi miyim? Yoo… Hayır. İnsan bir süre sonra alışıyor zaten. Ben kendimle barışık bir insanım ayrıca. Pekala, tamam, çok arkadaşım yok ama böyle olmak benim tercihim. Bir Anadolu lisesine gidiyorum. Şizofren olmak, gerizekalı olmak anlamına gelmiyor.
Sınıfımdakilere ‘arkadaşlarım’ da denebilir ama bu tamamen yalan olur. Onlar benim arkadaşlarım değiller ki… Beni sevmiyorlar bir kere. Neden sevsinler? Beni tanımıyorlar bile. Onlarla tanışmaya meraklı da değilim. Taş kalpli insanlar onlar…
Şizofreni;
Düşünüş, duyuş ve davranışlarda önemli bozuklukların görüldüğü, hastanın (ben oluyorum) kişiler arası ilişkilerden ve gerçeklerden uzaklaşarak kendi dünyasında yaşadığı bir ruhsal hastalıktır.
Bu hastalıkta kişi, iki kişilikli değildir. Aynı anda iki farklı gerçekliğe inanan tek bir kişiliktir.
Bu satırların hepsini bana verilen broşürden yazıyorum…
Peki semptomlar nedir?
Varsanı, sanrı, sürekli ağlama ya da gülme (ben genelde sessizimdir.), evham, kendini tanıyamamak, heyecan, sıkıntı, kuşku, güvensizlik, düşmanca düşünceler (bunda katkınız olduğunu inkar etmeyin), her şeyi üstüne alınma (insanlar size bakıp fısıldaşsınlar da, o zaman sizi görelim), sese ve renge aşırı duyarlılık, kafiyeli konuşma ve anlatma isteği, anlatımda kopukluk…
Hangi… Şizofren?
Selam arkadaşlar, ya da eleştirmenler. Sizler eleştirmensiniz, bunu biliyorsunuz, değil mi? Tıpkı hayatımdaki diğer insanlar gibi…
İnsanlar… Ben şuana kadar hiç iyi eleştiri almadım. ‘Nedendir bilinmez’ diyemem çünkü nedeni de bilinir. Ben bir şizofrenim. Evet, evet. Cidden öyleyim. Sizlerin ‘deli raporu’ dediğiniz o kağıtlardan da var bende. Ama öncelikle size Şizofreni nedir? Kimlere şizofren denir? bunu açıklamak istiyorum.
Gerçek şeytan içimizdeki şeytandır.. İçimizdeki şeytan iyi insanların kötülük karşısındaki umursamazlığıdır.
Hakkımda
Sıradan bir insan, ruh hastası, şizofren, tanınmayan, göze batmayan, dikkat çekmeyen biriyim... Acaba çekiyor muyum? Bilmem. Siz söyleyin...
